|
Program Simontona to spójny, oparty na naukowych podstawach program pomocy psychoterapeutycznej dla osób z przewlekłymi chorobami zagrażającymi życiu. Najczęściej jest stosowany w pracy z pacjentami z chorobą nowotworową i stanowi uzupełnienie leczenia, a nie jego zamiennik. Program znajduje też zastosowanie w pracy z chorymi zakaźnie i chorującymi na stwardnienie rozsiane.
Naukową podstawą programu są odkrycia związków pomiędzy stanem psychicznym człowieka a mobilizacją sił obronnych jego organizmu. Praktycznie rzecz biorąc, od samego urodzenia nasze komórki odpornościowe mają zdolność do rozpoznawania, niszczenia i usuwania z organizmu komórek nowotworowych oraz innych patogenów. Aktywność tych komórek i innych mechanizmów zdrowienia podlega kontroli mózgu za pomocą połączeń nerwowych oraz wydzielania hormonów, neuropeptydów i innych substancji. Te wszystkie mechanizmy działają niezależnie od tego, czy sobie z tego zdajemy sprawę, czy nie. Cała sztuka pomagania sobie w procesie zdrowienia polega właściwie na tym, żeby im nie przeszkadzać przez chroniczne utrzymywanie się w stresie i negatywnych uczuciach.
Co można zrobić? Im więcej jest w życiu człowieka jest spokoju, radości, poczucia sensu i głębokiego spełnienia, tym lepiej działają wewnętrzne siły zdrowienia.
Celem programu Simontona jest nauczenie pacjentów właśnie tego – jak zmniejszać poziom życiowego stresu, a zwiększać poczucie radości, spełnienia i sensu, dzięki
zastosowaniu metod:
- radzenia sobie z bólem i objawami ubocznymi leczenia,
- wykorzystywania siły własnego umysłu i wyobraźni dla własnego dobra,
- efektywnego radzenia sobie z kryzysem emocjonalnym,
- pracy nad sferą duchową,
- radzenia sobie z lękiem, zmartwieniem, poczuciem krzywdy, złością i poczuciem winy,
- odkrywania znaczenia choroby,
- integrowania kwestii życia i śmierci,
- komunikowania się pomiędzy osobami chorującymi a wspierającymi,
- wzmacniania i utrzymywania nadziei,
- tworzenia planu zdrowienia.
Skuteczność programu jest potwierdzona w badaniach samego Simontona (1981), Spiegla (1989) i Fawzy Fawzy (1993). Pacjenci, którzy oprócz klasycznego leczenia medycznego uczestniczyli w psychoterapii, średnio żyli ok. 2 razy dłużej, większy był wśród nich odsetek całkowitych wyzdrowień, mieli lepszą jakość życia, a jeśli umierali, to mieli lepszą jakość umierania.
Terapia jest przeznaczona dla osób chorych i wspierających.
Ludzie różnią się pomiędzy sobą i każdy może wybrać z programu to, co mu najbardziej odpowiada, ponieważ każdy ma swoją drogę do zdrowia.
Więcej informacji: www.simonton.pl
|