M. Jabłkowski , J. Bartkowiak, W. Chrzanowski, J. Kubala, A. Szuflet, J. Białkowska

Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych i Hepatologii

Zakład Biologii Lekarskiej Instytutu Fizjologii i Biochemii Klinika Nefrologii z Oddziałem Dializ Instytutu Chorób Wewnętrznych, UM w Łodzi.

Wstęp.

TTV zawiera pojedynczą nić DNA, po raz pierwszy opisany u pacjentów (pt) z potransfuzyjnym zapaleniem wątroby nie A-G w Japonii w 1997 r. Częstość występowania" TTV u pacjentów przewlekle leczonych hemodializami (HD) jest znacznie zróżnicowana, Wydaje się, że czynniki demograficzne, wirusologiczne i kliniczne mają wpływ na to zróżnicowanie. Zakażenia HBV i HCV to częste czynniki stanowiące zagrożenie dla pacjentów HD. Uważa się, że TTV może zaostrzać zapalenie wątroby wywołane przez HCV.

Cel.

Oznaczenie częstości występowania; HBV, HCV i TTV w badanej grupie chorych w zależności od czasu trwania leczenia nerkozastępczego.

Pacjenci i metody.

77 pacjentów HD zostało podzielone na 4 grupy w zależności od czasu prowadzonego leczenia HD. Gr. I : 0-1 lata HD, Gr. II : 2- 4 lata HD, Gr. III: 5 - 9 lat HD i Gr. IV: > 10 lat HD. U wszystkich pacjentów HD w surowicy krwi z jednorazowo pobrane] próbki krwi żylnej oznaczano markery zakażenia: HBV i HCV metodą EIA (Cobas Roche) oraz HCV RNA metoda RT-PCR (Amplicor Roche). Obecność TTV oznaczano po wyizolowaniu DNA z surowicy krwi poprzez amplifikację metodą „gniazdowego" PCR.

Wyniki

Tabelka. Częstość występowania markerów HBV, HCV i TTV w badanych grupach HD pacjentów.

U 4 pacjentów wykryto obecność HCV RNA bez anty-HCV 5,2%.

Powrót »